नाम: मैत्रेयी कमीला

ଖୋଜୁଛି ମୁ ଏମିତି ଏକ ଋତୁ

ଖୋଜୁଛି ମୁଁ ଏମିତି ଏକ  ଋତୁ

ବଦଳିଯାଇଥିବ ଘାସ ଆଉ ଫୁଲର କାହାଣୀ

ପାହାଡ଼ଟା ଆଉ ଧୂସୁରା ଦିସୁନଥିବ 

ପାଣିର ଗାର ପରି ଲିଭୁଥିବ

ରାଗରୁଷ ମାନଭିମାନ 

ତର୍କବିତର୍କ ଠୁ ଦୁରେଇଥିବ ସମ୍ପର୍କ ର ଡୋର

ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ କୁ ସଂସ୍କାର ଗଣ୍ଠିଲି ମାରି ଉଇ ଖାଉଥିବ

ସମପ୍ରଦାୟିକତା ଭେଦଭୁଲି ବାଣ୍ଟୁଥିବା ନାରା "ଆମେ ସବୁ ଏକ"

ମୋତେ ଠିକ ସେ ହୁଳହୁଳି ପକେଇ ଆସେନି ,ଭଲ ରାନ୍ଧି ଆସେନି କହି ତୁମେ ବାଟ ଭାଙ୍ଗି ଚାଲିଯିବନି

ଆଖିକୁ ଦିସୁନି କହି ଶବ୍ଦ ସବୁ ଖାତାରେ ଏପାଖ ସେପାଖ ହେବେନି

ଏମିତି ଏକ ଋତୁ 

ସମୟ ଟା ଟିକେ ରହିଯିବ

ସୁନସାନ ଖରାବେଳେ

କୃଷ୍ନଚୁଡା ଛାଇତଳେ

ଫଗୁଣ ସରିନି କହି

ଅଙ୍କା ବଙ୍କା ରାସ୍ତା ସରି ଆସୁଥିବ

କେହି ନ ଝୁଣ୍ଟିଲା  ଭଳି

ବାଡ଼ କଡ଼ ଲତାପରି 

ମୁଠେ ମାଟି କୁ ଆଉଜି

 

କୁହୁଡ଼ି ରେ ଚାଲୁଚାଲୁ

ନେସି ହୋଇଯିବ କାକର ଟୋପା ଟା ଆଖି ପତାରେ,

ପଛରେ ସେ ଗଙ୍ଗଶିଉଳି  ଫୁଲ  ନେନ୍ଥାଏ ଝରିପଡୁଥିବ 

କଲମ ମୁନରେ।

ମୈତ୍ରେୟୀ କମିଳା

ऐ वतन  मेरे वतन

प्यारा देश मेरा

आज  फिर खुशी की घड़ी   आई

तिरंगा ऊंचा रहे हमारा

तीन रंग का बना है देखो

शान है ये देश का

आओ इसकी गुणगान करे

जान ले क्या है विशेषता

त्याग उत्साह ले आया केसरी

शांति सत्यता सफेद भरा

बिश्वास समृद्धि के साथ है हरा

अशोक चक्र दे याद कर्तब्य हमारा

सीमा पर सैनिक

जब जंग लड़ने को हो तैयार

एक ही तिरंगा याद आये

देश के खातिर  सब कुर्बान

मैत्रेयी कमीला

पारमिता षड़ंगी

नाम _ पारमिता षड़ंगी

पति- स्वप्नेन्दु मिश्र

सहर _ कांदिवली, मुंबई

जन्म तिथि_ १३.४.१९७२

जन्म स्थान_निमापडा , ओडिशा

लेखनी_ ओडिआ और हिंदी भाषा में कहानी और कविताएँ

प्रकाशित रचनाएं_ चार कहानी पूस्तकें

सम्मान_ साहित्य दर्पण श्रेष्ठ गाल्पिका, तिसरा किताब ब्रह्मपुर साहित्य संसद द्वारा पुरस्कृत

मेल आइडी_ paramitasarangi1972@gmail.com

 "अनकही"

*************

वहाँ दीवारोँ पर

कुछ ना कुछ लिखा था

पसंद नापसंद करने को

नहीं था विकल्प वहाँ

अवसादों से घिरा

यह उदास शहर

किए जा रहा था समझौता

उसकी नीरव भाषा को

पढ़ नहीं सकती थी मैं

और वह घोषणा किए जा रहा था

शब्दों की मृत्यु की

ऐसी कोई बात नहीं

जो पहले से बताई नहीं गई

क्या सच में

शब्दों की अब

कोई आवश्यकता नहीं

इसलिए शायद इतना

ख़ामोश था यह शहर

अब किसी बगीचे से तोड़ूंगी

शब्दों को रखूंगी

सहेजकर अदिति की अंजुरी में,

मैं कर रही हूं पलायन

एक अन्य बगीचे की ओर

यहां तो लटक रहें हैं

शब्दों के शव।

घोड़े की लगाम खींच कर

देखा ऊपर आकाश में

उड़ रही थी शब्दों की खाल

और यह शहर

डूब रहा था

एक शुष्क

शब्दकोश की अंदर

©पारमिता षड़ंगी।

ओड़िआ

ଶୀର୍ଷକ" ମୋ ଭାରତ"

ତୁ ନେବୁ.... ନେଇ ଯା...

କେତେ ଥର ମୁଣ୍ଡ କୁ ମୋ'ର

ମୁଁ ତ ଶହୀଦ ହେବା ପାଇଁ

ଆସୁଥିବି ବାରମ୍ବାର,

ଗୁଳି ଖାଇଲି ଛାତିରେ

ନଅ ମାସ ର ଗର୍ଭବତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ମୋର

ନା ମୋର ଦୁଃଖ ଥିଲା

ନା ସେ ଲୁହ ଝରାଇ ଥିଲା

ଗର୍ଭ ର ପୁଅ ମୋର ସଲାମ

ମୁଦ୍ରା ରେ ପହଁରୁ ଥିଲା ।

କାଲି ସେ ବାପ 

ତା ପୁଅକୁ କାନ୍ଧରେ ନେଲା

ଆଖି ତ ଲୁହ ରେ ଭରା ଥିଲା

ହେଲେ ଛାତି ଟା

ଛପନ ଇଞ୍ଚ ର ଚଉଡ଼ା ଥିଲା।

ଏ ଖାଲି ଏକ ଭୂମି ନୁହେଁ

ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ମଞ୍ଚ ଏ ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ

ଏ ମଞ୍ଚ କୁ ରଙ୍ଗାଇଛି

ସୁଭାଷ ଙ୍କ ରକ୍ତ

ମା କହିଥିଲା,

" ରଖିବୁ ଭାରତ ର ଟେକ"

ତାବିଜ, ଲକେଟ୍,ମୌଲୀ 

ଲଢିବାରେ ସାହାରା ‌ହେଲା

ମା' ର ଆର୍ଶୀବାଦ ବି 

କୋଉ କମ୍ ଥିଲା।

ଏବେ ଶୁଣ ସୀମା ସେପାରି ରୁ

ବନ୍ଧୁ ର ବନ୍ଧୁକ ମୁଁ

ଭଉଣୀ ର ଵାରୁଦ ମୁଁ

ଧ୍ୱଜ ର ତିନି ରଙ୍ଗ ମୁଁ

ଗଙ୍ଗା ର ପବିତ୍ରତା ମୁଁ

ଚାଲିଛି ସତସିଂହ ର

 ମହାନାଦ ନେଇ

ଆଉ

ତୁ ନେବୁ.... ନେଇ ଯା

ମୁଣ୍ଡ କୁ ମୋ'ର

ମୁଁ ଲଢ଼ୁଛି....ଲଢୁଥିବି ବାରମ୍ବାର।

ପାରମିତା ଷଡ଼ଙ୍ଗୀ